Αναμνήσεις; όχι ευχαριστώ!

Όλοι θέλουν να θυμούνται τις ευτυχισμένες στιγμές τους και ας εξελίχτηκαν σε εφιάλτη. Πριν συμβούν κάποιες «στραβές», πριν να μάθουν, να ξέρουν, να σκεφτούν ή να φανταστούν κάποια πράγματα. Όμως τα όνειρα δεν είναι δύσκολο να γίνουν εφιάλτες. Τότε αρχίζουν να μην θέλουν να θυμούνται, πρόσωπα καταστάσεις και γεγονότα. Όταν γκρεμίστηκε όλο τους το παρελθόν στις προσπάθιές τους να χτισουν το μέλλον θέλησαν να αφήσουν πίσω τους άτομα που δεν άξιζαν και ας είχαν γράψει ιστορία. Θέλησαν να κάψουν μέρη και ας σήμαιναν πολλά, δεν θέλησαν να αφήσουν τίποτα όρθιο όταν ανακάλυψαν ότι το παρελθόν ήταν ψεύτικο και αν ποτέ υπήρχε κάτι χαρούμενο πλέων είναι κατεστραμμένο. Έπρεπε να ξεχωρίσουν τις άξιες στη ζωή τους ακόμα και αν δεν ήταν πολλές έπρεπε να μάθουν για το τι άξιζε πλέων να παλεύουν. Δεν μπορούν να σβηστούν, σκιστούν καούν οι όμορφες –ψεύτικες- αναμνήσεις. Μπορούν όμως να ξεχαστούν, να μπουν στην άκρη. Έμαθαν ότι δεν πρέπει να κοιτάν ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον αλλά το παρόν. Έμαθαν να μην πιστεύουν στα όνειρα ούτε στα ψέματα αλλά στην αλήθεια. Έμαθαν να μην εμπιστεύονται εύκολα τους ανθρώπους και να κρατάν παντα πισινές. Αλλά το ποιο σημαντικό, έμαθαν τα παθήματα του παρελθόντος  για να μην (ξανά) χαθούν μέσα σ’αυτό. 

-Λύση δεν είναι να διαγράφεις το παρελθόν σου, αλλά να το βάζεις στην άκρη. Όταν το διαγράψεις είναι σαν να διαγράφεις τον εαυτό σου και ξεχνάς ότι αυτός ο λόγος που έφτασες ως εδώ. Μάθε να είσαι ρεαλιστής και όχι ονειροπόλος, μόνο έτσι θα καταφέρεις να πας μπροστά-