Μη συμβιβάζεσαι, ζήσε!

Καθημερινά έρχονται και φεύγουν άνθρωποι από τη ζωή μας. Κάποιοι μένουν και κάποιοι επιστρέφουν μετά από ένα χρονικό διάστημα ζητώντας συγγνώμη. Πόσο αληθινή όμως μπορεί να είναι η συγνώμη τους; Ένα άτομο που έφυγε χωρίς εξηγήσεις, που σε έκανε να πονέσεις, πώς είναι δυνατόν ξαφνικά να γυρίσει το χρόνο πίσω; Και πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι δεν θα ξαναφύγει; Λένε πως αδύναμος είναι αυτός που δεν συγχωρεί, γιατί με αυτή του την αντίδραση φαίνεται πως φοβάται να ρισκάρει και πως προσπαθεί να διαφυλάξει τον εαυτό του. Ωραία, συγχωρείς. Και μετά, τι γίνεται;

Έχεις την εντύπωση ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά; Ή μήπως ότι οι κακές αναμνήσεις θα διαγραφούν μια και καλή από την μνήμη σου; Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνάω, σημαίνει πως απλώς προσπερνάς και με την παραμικρή αφορμή που θα σου δώσει ο άλλος, όλα εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου σαν εφιάλτης. Αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι για άλλη μια φορά εσύ ήσουν το θύμα και όλο αυτό σιγά σιγά σε αρρωσταίνει, σε φθείρει ψυχικά.

Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ζούμε σε ένα ουτοπικό κόσμο όταν ερωτευόμαστε ή έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη σε κάποιον. Αγνοούμε την άσχημη συμπεριφορά του άλλου ή τη δικαιολογούμε. Αυτό δεν λέγεται ευτυχία, αλλά ψευδαίσθηση. Το άτομο που θα σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο δεν θα σε πονέσει, κι ας λένε πως ό,τι αξίζει πονάει.  Μύθος! 

Θεωρώ πως οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται μια φορά. Κοιτάξου στον καθρέφτη. Τι σου λείπει; Τι σου δίνει αυτό το άτομο που δεν μπορούν να σ’ το δώσουν άλλοι; Η απάντηση στα δύο ερωτήματα είναι «τίποτα». Δεν θα πας μπροστά με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς ανοιξε τα μάτια σου και ζήσε!

Το φουμπού παίζει πουστιές με τις αναμνήσεις μου

Είναι σπάνιες πλέων για την «παρέα» μας μέρες σαν και αυτές. Έχω να νιώσω κοντά τους μήνες η και χρόν[ια]ο. Όλοι ξέρετε νομίζω για τις καινούριες/περεταίρω αλλαγές… ναι καλά μάντεψες μιλάω για το χρονολόγιο.

Φαινομενικά, ένα άκακο update για το profile σου που το κάνει πιο ‘ενημερωμένο’ και ‘στιλάτο’.  Όμως μόνο έτσι δεν είναι! Πέρασε μια εβδομάδα από τη μέρα που το ‘εγκατέστησα;’ Και οι διαφορές ήταν πολλές και ριζικές.

Καταρχάς με ένα κλικ μπορείς να δεις τον παλιό σου εαυτό, εκείνον που φοβάσαι να γυρίσεις.  Σε προκαλεί να θυμηθείς όλες εκείνες τις ατέλειωτες κουραστικές βαρετές μέρες που καθόσουν και πόσταρες ανούσια status και τραγούδια. Να θυμηθείς σχέσεις όλων των ειδών που κάποτε είχες με άτομα τα όποια δεν βρίσκονται πια στη ζωή σου ενώ σου γράφαν κάθε μέρα το πόσο πολύ σ’αγαπάνε.  Ο-Λ-Α αυτά φαίνονται τόσο ειρωνικά σε όλους η μόνο σε μένα;  

Καταρχάς ποιος τους ζήτησε να ξεθάβουν το παρελθόν που ούτε εμείς θέλουμε να θυμόμαστε και να το πρεσάρουν στους ‘φίλους’ μας; Και θα μου πεις, τι κάθεσαι και τα βλέπεις; Άμα έχεις φουμπου και έχεις περάσει ώρες ολόκληρες απ τη ζωή σου σε αυτή τη μαλακία ούτε που θα έπρεπε να ρωτάς γιατί δεν είναι απλά περιέργεια, είναι αυτό το συναίσθημα που θέλεις να νιώσεις πόνο βλέποντας τις ψευτιές που σου έλεγαν άτομα που δεν περίμενες ποτέ να σε ξεγράψουν.

Και πάνω που σκαφτόμουν όλα αυτά, βρίσκουν οι ‘φίλες’ μου ένα βίντεο παλιό ξεχασμένο, από καιρούς ανέμελους που κάναμε ότι θέλαμε και δεν μας ένοιαζαν τα σχόλια των άλλων και έπαψε σε κάποια φάση να είναι αστείο γιατί αυτοί που πλέων φοβόμαστε ήταν κάποτε φίλοι μας, τρομακτικό!

Μπορεί οι νέοι χρήστες να νε ξεκωλα με τα μυαλά στα κάγκελα αλλά εμείς που έχουμε μια ιστορία εκεί μέσα έχουμε ποιο πολλούς λόγους να το μισούμε και να μην μπορούμε να το αποχωριστούμε ταυτόχρονος.

Και το χειρότερο δεν είναι το ότι πια δεν ξέρω τι νιώθω όταν ακούω την λέξη φασεμπουκ, αλλά το ότι έχω πραγματικούς λόγους να το αγαπώ και να το μισώ ταυτόχρονος!

Για τον θεό γίνεσαι ένα με τη μάζα;

Σε όποιον και να πω ότι άρχισα να έχω αμφιβολίες για τον θεό από μια σειρά [supernatural] δεν θα με πιστέψει. Κι όμως. Για πρώτη φορά μπορούσε κάποιος να εξηγήσει οτιδήποτε θα χαρακτήριζες ως βλακώδες με λογικές σκέψεις, χωρίς να μου επιβάλουν να πιστέψω τίποτα. Και έτσι μαγεύτηκα. 

Βασικά από μικρή είχα αμφιβολίες, για τον θεό, για το άμα πρέπει να πιστεύω σε αυτόν επειδή έτσι με έμαθαν από μωρό ή επειδή πίστευα από μονή μου ότι κάποτε υπήρξε. Άλλα πιο πολύ του τύπου: γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησιά με το σχολειό η όχι θέλουμε δεν θέλουμε.. πρόβλημα που έχουν όλα τα πιτσιρίκια... Και καθώς μεγάλωνα με έβαζαν απ το σχολείο να μαθαίνω προσευχές και να τις λέω κάθε μέρα. Το λογικό και η ελεύθερη βούληση που υποτίθεται ότι μας έδωσε ο θεός δεν ξέρω που ήταν, όχι ότι ήμουν σε θέση να το σκεφτώ σε εκείνη την ηλικία... 

Γενικά 16 χρόνια τώρα έχω την εντύπωση ότι προσπαθούν να μου περάσουν τις ιδεολογίες που υπήρχαν χρόνια μόνο κ μόνο γιατί κάποτε κάποιος έγραψε ότι υπήρχαν. Και μας το επιβάλουν καθημερινά απ το σχολειό απ τη τηλεόραση από παντού! 

Σου φυτεύουν τη σκέψη, πως αν κάποιος σου πει ότι είναι άθεος να τον θεωρήσεις βλάσφημο. Όχι, απλά ο άνθρωπος είναι ψαγμένος και δεν τρώει ότι του πλασάρουν. Και ξεκίνα απ το απλό παράδειγμα ότι απ τον Steve jobs, τον ραψωδό φιλόλογο ως τον Πυθαγόρα και τον Σοφοκλή που δεν μπορείς να πεις ότι δεν το χουν ψάξει δεν πιστεύουν στον θεό! τυχαίο; και υπάρχουν και άλλοι. 

Το να είσαι άθεος δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύεις στον θεό και αυτόματα πιστεύεις σε αιρέσεις η δεν ξέρω κ γω σε τι. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι ίσως πρόκειται για μέση κατάσταση  του -δεν ξέρω αν ο θεός υπάρχει;- Και αν κάτσεις να σκεφτείς, πότε σου έδωσαν μια σαφή απάντηση για τον θεό; για ότι ρώτησες για αυτόν; για τα θαύματα; για τη δημιουργία του κόσμου; μέχρι και το πότε υπήρξε ο χρηστός το ξέρουμε στο περίπου.. κανείς δεν ξέρει τι να σου πει. 

Όλοι θέλουν να πιστεύουν σε κάτι, είναι αλώστε στη φύση του ανθρώπου να νιώθει ότι κάποιος τον βοηθάει και τον ακούει πάντα όταν έχει ανάγκη. Κάποιοι θυμούνται τον θεό μόνο όταν θέλουν την "βοήθεια" του. Πες χάρες. Και ύστερα οι ίδιοι άνθρωποι προσπαθούν να με πείσουν οτι αυτοί Όταν οι θρήσκοι κ εγώ η άθεη! Όταν παιδιά υποφέρουν,δεν έχουν οικογένεια, σπίτι, φαΐ, λεφτά, που είναι ο θεός; 

Και για να τελειώνω. Δεν επιβάλω τη γνώμη μου στον καθένα απλά τονίζω τα πράγματα απ τη δική μου μεριά. Και αν θες πες με και άθεη δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με ΤΑΜΠΕΛΕΣ. Αμα ρωτήσεις έναν θεολόγο θα σου πει ότι το σύμπαν και οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα του θεού. Άμα ρωτήσεις τους επιστήμονες των θετικών επιστημών θα σου τα εξηγήσουν όλα με έναν πιο ρεαλιστικό τρόπο. 

Ο άνθρωπος που είσαι έγινες βασισμένος στις δικές σου δυνάμεις και σκέψεις. Αν θέλουν να λέω κάθε μέρα την προσευχή μου για να κρατάω τα προσκείμενα δεν έχω πρόβλημα αλλά απ ότι βλέπεις δεν τους νοιάζει να πιστέψεις ως το κόκαλο αυτό που κάνεις, και έτσι γίνεται καταναγκαστικό έργο. 

Και επειδή εγώ είμαι των θετικών επιστημών, έχω μάθει να δέχομαι κάτι μόνο όταν υπάρχει λογική εξήγηση μην περιμένουν να πιστέψω κάτι που δεν στέκει. Άμα ποτέ ακούσω λογική εξήγηση από θεολόγους να είναι σίγουρη θα είμαι η πρώτη που θα τους υποστηρίξω. Αλλα έχουμε μέλλον ακόμα μέχρι τότε!

όποιος έχει αντίθετη άποψη μπορεί να πει την γνώμη του ελεύθερα...

Γι όσους νομίζουν ότι σε ξέρουν..

Πολλοί γνωστοί/άγνωστοι μου το παίζουν τυπάδες/τύπησες ότι και καλά με ξέρουν καλά τι χαρακτήρας ειμαι, τι θα κάνω πριν καν το κάνω, και τι γνώμη έχω για τον καθένα. Ετσι αποφασίζουν να διαδώσουν εκ μέρους μου συμβουλές και γνώμες για πράγματα με τα οποία ποτέ δεν θα ασχολούμουν εγώ. Δεν θέλουν να με ξέρουν -φαινομενικά- αλλά είναι αυτοί που γνωρίζουν καλά το μυαλό μου, τον χαρακτήρα μου, τη ζωή και την ψύχη μου.

Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί έξω που ανέχονται καθημερινά βλακεία τέτοιου είδους! Σκοπός είναι να μην ακούς τι λένε και να μην επηρεάζεσαι. Ξέρω άτομα που προσπάθησαν να αλλάξουν τη ζωή και τον χαρακτήρα τους με βάση τις φήμες που κυκλοφορούσαν και δεν πήγαν μακρυά, έμειναν μονοί και πιο πολύ μπέρδεψαν τον εαυτό τους παρά όλους τους άλλους. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα απ το να είσαι ο εαυτός σου ακόμα κ αν δεν σε καταλαβαίνει κανείς η νομίζουν ότι σε καταλαβαίνουν όλοι. Ακόμα και αν δεν είσαι αρεστός, κανείς δεν αξίζει όσο η ψύχη σου. Τα άτομα που πραγματικά σε νοιάζονται είναι αυτά που σε δέχονται έτσι όπως είσαι. Οι υπόλοιποι δεν αξίζουν ούτε  τη προσοχή σου. Απ την στιγμή που βάζουν τον εαυτό τους στην άκρη για να ασχοληθούν με τις ζωές των άλλων απλά είναι εκεί για να σου θυμίζουν ποσό αξιολύπητος μπορεί να καταντήσει ένας άνθρωπος.

Out and about στη Θεσσαλονίκη "random info"

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012, βόρεια αστερία live στη Θεσσαλονίκη *Block 33, 26ης Οκτωβρίου 33, Σφαγεία*  Doors open at 20:00 Entrance 10€ Προπώληση 8€ METROPOLIS ;)

Φιλία.

Φιλία δεν αναπτύσσεται μεταξύ 2 ατόμων τα οποία γνωρίζονται 1-2 μήνες. θέλει κόπο κ προσπάθεια για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του ώστε να σε θεωρήσει ως πραγματικό φίλο και να σε εμπιστευτεί. δεν έχουν αξία τα ποσα μυστικά γνωρίζεις για τον άλλον αλλά το ποσό καλά ξέρεις τον χαρακτήρα του, πως να είσαι εκεί όταν σε χρειαστεί. 

Υπάρχουν ακόμα άτομα που φαινομενικά τα γνωρίζω όλη μου τη ζωή ποτέ όμως δεν θα καταλάβω τι σκέφτονται και πλέων ούτε με νοιάζει να μάθω. ολοι περιορίζονται στις επιφανειακές δηλώσεις αγάπης του τύπου "σ'αγαπω αγάπη μουυ" με 50 "likes" απο κατω που γίνεται ολο και συχνότερο φαινόμενο στο facebook. έχουν χάσει τη μπάλα. κάποτε και γω πίστευα οτι για να είναι κάποιος κολλητός σου πρέπει να κοιμάστε μαζί να μοιράζεστε το ίδιο φαΐ λέτε καθημερινά ποσο αγαπάτε ο ένας τον άλλον κ.α το πόσο λάθος ήμουν ποτέ δεν θα καταλάβεις! είναι αυτό που λένε κάποια πράγματα πρέπει να τα πάθεις για να μάθεις ισχύουν σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. πρέπει κάποιος να φύγει απ τη ζωή σου για να έρθει κάποιος άλλος τοτε μόνο θα μπορέσεις να πεις οτι έχεις μια πιο ευρύτερη άποψη.

 Υπάρχουν και τα άτομα τα οποία βρίσκονταν πάντα δίπλα σου αλλά εσύ είχες αλλού τη προσοχή σου. όταν θα μάθεις τι αξίζει και τι όχι θα δεις ότι εκείνοι ειναι αυτοί που χρειάζονται μεγαλύτερή εκτίμηση. είναι οι μόνοι που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα από σενα εκτός απ το να μιλάτε να βγαίνετε και να κάνετε παρέα. είναι οι μόνοι που ποτέ δεν θα σου πουν πόσο πολύ σ'αγαπανε αλλά θα φροντίζουν να στο δείχνουν κάθε μέρα μέσα απ τις πράξεις και τις αποφάσεις τους. είναι οι μόνοι που μπορείς να τσακώνεσαι μαζί τους κάθε μέρα για ασήμαντους λόγους και την άλλη μέρα να μην το θυμάται κανείς απ τους 2 σας! 

Μη διαστάσεις να απομακρυνθείς απο άτομα τα οποία σε βαραίνουν και ζητάνε ανταλλάγματα αλλά δεν θες να τους εγκαταλείψεις γιατι φοβάσαι να μείνεις μόνος. πάντα υπάρχει κάποιος που αξίζει τη προσοχή σου και περιμένει υπομονετικά. εσύ πότε θα του δώσεις την ευκαιρία;

 xx