Καθημερινά έρχονται και φεύγουν άνθρωποι από τη ζωή μας. Κάποιοι μένουν και κάποιοι επιστρέφουν μετά από ένα χρονικό διάστημα ζητώντας συγγνώμη. Πόσο αληθινή όμως μπορεί να είναι η συγνώμη τους; Ένα άτομο που έφυγε χωρίς εξηγήσεις, που σε έκανε να πονέσεις, πώς είναι δυνατόν ξαφνικά να γυρίσει το χρόνο πίσω; Και πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι δεν θα ξαναφύγει; Λένε πως αδύναμος είναι αυτός που δεν συγχωρεί, γιατί με αυτή του την αντίδραση φαίνεται πως φοβάται να ρισκάρει και πως προσπαθεί να διαφυλάξει τον εαυτό του. Ωραία, συγχωρείς. Και μετά, τι γίνεται;
Έχεις την εντύπωση ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά; Ή μήπως ότι οι κακές αναμνήσεις θα διαγραφούν μια και καλή από την μνήμη σου; Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνάω, σημαίνει πως απλώς προσπερνάς και με την παραμικρή αφορμή που θα σου δώσει ο άλλος, όλα εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου σαν εφιάλτης. Αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι για άλλη μια φορά εσύ ήσουν το θύμα και όλο αυτό σιγά σιγά σε αρρωσταίνει, σε φθείρει ψυχικά.
Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ζούμε σε ένα ουτοπικό κόσμο όταν ερωτευόμαστε ή έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη σε κάποιον. Αγνοούμε την άσχημη συμπεριφορά του άλλου ή τη δικαιολογούμε. Αυτό δεν λέγεται ευτυχία, αλλά ψευδαίσθηση. Το άτομο που θα σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο δεν θα σε πονέσει, κι ας λένε πως ό,τι αξίζει πονάει. Μύθος!
Θεωρώ πως οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται μια φορά. Κοιτάξου στον καθρέφτη. Τι σου λείπει; Τι σου δίνει αυτό το άτομο που δεν μπορούν να σ’ το δώσουν άλλοι; Η απάντηση στα δύο ερωτήματα είναι «τίποτα». Δεν θα πας μπροστά με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς ανοιξε τα μάτια σου και ζήσε!
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφή